IV

Rozdział 3


-Nadia , co się stało- zapytał Paweł

-Paweł, a co Ty tutaj robisz ? Nie powinieneś być na treningu ?- w tym samym czasie powiedziała

-Dziś mam wolne, ale mniejsza z tym, co się stało ?

-Byłam u swojego chłopaka, byłego chłopaka no i on chciał dowodu mojej miłości i powiedział, że jeżeli sama nie ulegnę to weźmie to sobie siłą. Prosiłam, błagałam a on z całych sił mnie złapał i chciał to zrobić, ja go wtedy uderzyłam i uciekłam z jego domu i trafiłam tutaj- mówiła przez łzy

-Nadia nie płacz, jakoś wszystko się ułoży zobaczysz- niepewnie objął ją swoim ramieniem

Ona z całych sił wtuliła się w jego tors i płakała. Nie mogła opanować swoich emocji. Paweł siedział z nią i próbował ją jakoś pocieszyć.

-Paweł ja przepraszam

-Nadia nie masz za co przepraszać

-Mam, przepraszam za moje zachowanie nie chciałam żeby tak wyszło, jeszcze raz przeprasza- ponownie się rozpłakała

-Nadia, spokojnie, nie płacz już, ten głupek nie jest wart twoich łez- przytulił ją do siebie

-Dziękuję Ci za to wszystko- powiedziała

-Ale nie masz za co dziękować, chyba każdy by się tak zachował na moim miejscu

-Paweł , ja chciałam Cię przeprosić za moje wcześniejsze zachowanie wobec Ciebie, nie chciałam być taka niemiła, nie to że Cię nie lubię ale jakoś nie za specjalnie lubię siatkarzy , sama nie wiem dlaczego, przepraszam , mam nadzieje że nie będziesz się na mnie gniewał ?

- Nie gniewam się na Ciebie, jest ok , ale mam nadzieję że twoje nastawienie do mnie i do innych siatkarzy się zmieni - mówił to z lekkim uśmiechem na twarzy

-Postaram się - powiedziała spoglądając mu w oczy , w których zauważyła radość , nie wiedział tylko dlaczego aż tak bardzo cieszył się na jej słowa

-Może masz ochotę iść ze mną do domu, Julka jest w domu na pewno teraz będzie Ci potrzebna , co Ty na to ?

-Z chęcią, ale ostatnio się z nią pokłóciłam i może ona nie chce mnie widzieć

-Na pewno tak nie jest, ona po prostu się  martwi o Ciebie, chodź na pewno się ucieszy

-No dobrze, to chodźmy  

Szliśmy około 20 minut, gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Przy Pawle czułam się bardzo dobrze, to znaczy tak normalnie, tak jak z najlepszym przyjacielem. Gdy dochodziliśmy już do domu Zatorskich ogarnęła mnie niepewność, czy dobrze robię idą do Julki, ale z drugiej strony była mi cholernie potrzebna.Weszłam do mieszkania i od razy skierowałam się do pokoju przyjaciółki.Zapukałam i usłyszałam bardzo ciche proszę

-cześć Julcia

-cześć- powiedziała oschle

-ja chciałam Ciebie bardzo przeprosić za to co ostatnio Ci powiedziałam, miałaś  stu procentową racje-  mówiąc to zaczęłam płakać

-hej Maleńka, co się stało ? Ten bydlak coś Ci zrobił  ?

 Zaczęłam opowiadać Julii wszystko od początku tak jak było, nie mogłam opanować łez, po każdym razie kiedy wypowiedziałam jego imię nie mogłam opanować jego łez.

-zabije tego bydlaka, no zabije - krzyczała Jula

-proszę nie rób nic głupiego -powiedziałam

-ale jak on mógł coś takiego zrobić ? przecież to był normalny człowiek, nigdy nie spodziewałam się po nim takich rzeczy - mówiła to już w większym spokojem Julka

-gdybym nie spotkała Pawła nie wiem co bym ze sobą zrobiła

-jakiego Pawła ? -dopytywała Julka

-jak to jakiego ? Twojego brata , to on mnie znalazł zapłakaną na ławce

-nie znałam go od takiej strony , jestem z niego dumna - mówiąc to wypięła pierś do przodu

- nic takiego wielkiego nie zrobił, tylko porozmawiał ze mną i to mi trochę pomogło

 - oj już nie bądź taka skromna- powiedziała

-wiesz co Julka ja już będę się zbierała do domu, trochę się zasiedziałam , zobaczymy się jutro na uczelni

-no to do jutra, proszę Cię nie myśl dziś o tym palancie i nie płacz przez niego , on nie jest wart twoich łez

- nie wiem co bym bez Ciebie zrobiła, dziękuję za wszystko

-cześć

-cześć - przytuliłam na pożegnanie przyjaciółkę i wyszłam

W drodze do wyjścia natknęłam się na nikogo innego niż na Pawła

-Paweł dziękuję Ci za wszystko ,nie wiem co by było ze mną gdyby nie Ty -przytuliłam go w ramach podziękowań

-nie ma za co Nadia na prawdę- powiedział z lekkim rumieńcem na twarzy Paweł

- oj nie bądź już taki skromny, ja już się zbieram do domu , to cześć i do kiedyś - na pożegnanie cmoknęłam go w policzek

-do kiedyś - powiedział cały czerwony Paweł

W drodze do domu miałam nawet dobry humor, nie myślałam w ogóle o tym palancie. W domu byłam około 22. Od razu poszłam pod pysznić i poszłam spać.